Rozdział 4, czyli podsumowanie balu.

Przepraszamy za nieobecność :D Nie przedłużając zaczynajmy :/

__________________________________________________

    - Dlaczego mnie tu zaciągnąłeś?

    - Bo nie powinnaś się zadawać z tym różowym idiotą!

    - On jest naprawdę fajny! - Zaprotestowałam.

    - Znasz go ledwie piętnaście minut - uciął.

    - Sugerujesz, że jestem naiwna? - Zdenerwowałam się.

    - Nie, po prostu nie chcę, żebyś spędzała z nim czas.

    - Sama potrafię sobie radzić - stwierdziłam.

    Wampir wzruszył ramionami i skierował się w stronę przyjęcia. Zirytowana ruszyłam za nim. 

    Nagle drogę zastąpiła mi dziewczyna, która miała dziwne upodobanie do koloru różowego, ponieważ wszystko, dosłownie wszystko w jej wyglądzie było koloru waty cukrowej. Przypominała mi Księcia Balonowego. 

    - Co robiłaś z Marshallem? - Spytała niekoniecznie miłym głosem.

    - Znamy się?

    - Nie, nie obchodzi mnie kim jesteś. Powtarzam jeszcze raz, co robiłaś z Marshallem?

    - Rozmawialiśmy - powiedziałam, starając się mimo wszystko być kulturalna.

    - O czym? - Drążyła. 

    - A co ci do tego? - Zirytowałam się.

    - Nazywam się Królewna Balonowa i dla twojej wiadomości jestem dziewczyną Marshalla - powiedziała uśmiechając się złośliwie.

    Zamurowało mnie. Miał dziewczynę? W sumie ktoś z takim wyglądem...

    - Nie masz u niego szans - prychnęła i odeszła.

    Długo jeszcze w mojej głowie kołowały się urywki rozmowy z dziewczyną. Miałam już serdecznie dość tego przyjęcia. Postanowiłam poszukać Fionny. Niestety blondynka gdzieś wyparowała i w tłumie osób nie zdołałam wypatrzyć nikogo znajomego. Zdenerwowana ruszyłam do wyjścia zastanawiając się, czy znam dobrze drogę powrotną.

    Po kilku minutach przepychania się doszłam w końcu do bramy i z ulgą wyszłam. Było tu o wiele spokojniej.

    - Masz niebywały talent do pakowania się w kłopoty, wiesz? - Usłyszałam za sobą.

    - Nie pakuje się w kłopoty - zaprzeczyłam.

    - Tak? A więc zapewne wcale nie obmyślasz jak dostać się do domu na piechotę? Czekanie na Fionnę byłoby rozsądniejsze - stwierdził Marshall. 

   Chciałam mu coś odpowiedzieć, ale tak właściwie to mnie rozgryzł. 

    - W dodatku jest już ciemno. Nie powinnaś kręcić się tu o tej porze sama - dodał.

    - Niby co mogłoby mi się tu stać? - Prychnęłam.

    - Mogłabyś spotkać mnie. Chociaż nie ukrywam, że byłby to jeden z lepszych scenariuszy. W tym królestwie wcale nie jest tak bezpiecznie - powiedział złowieszczo.

     - Mam się bać? - Spytałam, choć w sumie porzuciłam już myśl o samotnym spacerze do domu.

     - Ze mną nic ci nie grozi - stwierdził trochę zbyt pewny siebie.

     - Rycerz się znalazł - prychnęłam.

     - Wolę określenie: niezwykle przystojny wampir - zażartował.

    Wybuchnęłam śmiechem. 

     - Chciałbyś! - Wydusiłam, gdy w końcu przestałam się śmiać.

     - Odprowadzić cię do domu? - Spytał.

    Odwróciłam się jeszcze raz w stronę balu. Nigdzie nie widziałam blondynki, a wolałam nie iść sama. Dostrzegłam jednak morderczy wzrok Królewny Balonowej.

    - Wolałabym uniknąć konfliktu z twoją dziewczyną. Może lepiej poczekam na Fionnę - stwierdziłam.

    Zmarszczył brwi, jakby nie wiedział o czym mówię.

    - Z kim? - Spytał.

    - No z Królewną Balonową - powiedziałam lekko zmieszana.

    Czyżby różowa mnie okłamała?

    Moje przemyślenia przerwał niekontrolowany wybuch śmiechu.

    - Chyba nie myślisz, że ja z nią? - Nie mógł się opanować,

    - No...

    - Jezu, co ona ci nagadała? - Spytał gdy wreszcie przestał się śmiać.

    Zrelacjonowałam mu całą rozmowę pomijając ostatnie zdanie.

    - Nie słuchaj jej, zachowuje się jak moja psycho-fanka - stwierdził.

    Nieco poprawił mi tym humor. Obiecałam sobie, że następnym razem nie będę dla niej taka miła.

    - To co? Idziesz? - Spytał.

    Wzruszyłam ramionami i podążyłam za nim.

    - Wiesz... w zasadzie znam szybszy środek transportu.

    - Jaki...

    Zanim zdążyłam cokolwiek dodać, Marshall pociągnął mnie za rękę i... naprawdę unieśliśmy się w powietrzu. Poczułam zafascynowanie i narastający strach.

    - Bycie wampirem ma swoje zalety - mruknął.

    - Lepiej odstaw mnie na ziemię, jestem ciężka - powiedziałam, choć tak naprawdę przerażała mnie rosnąca wysokość.

    - Ciężka? Chyba sobie żartujesz! Czyżbyś miała lęk wysokości? - Spytał uśmiechając się łobuzersko. 

    - Skąd, ja po prostu... - zaczęłam próbując rozpaczliwie wymyślić jakąś wymówkę. Nie chciałam, żeby pomyślał, że się czegoś boję.

    - Ach tak? W takim razie nie będzie ci przeszkadzało jak wzlecimy jeszcze wyżej?

    - Marshall! - Krzyknęłam, gdy pociągnął mnie do góry.

    Serce biło mi jak szalone. 

    - Spokojnie, trzymam cię - powiedział unosząc mnie i biorąc na ręce. 

    - Puszczaj! - warknęłam.

    - Jesteś pewna? - Spytał szczerząc się.

    Spojrzałam w dół i poczułam zawroty głowy.

    - Zamknij oczy - poradził.

    Nie widząc innego rozwiązania postanowiłam go posłuchać. Mdłości lekko ustąpiły, ale świst powietrza utwierdzał mnie w przekonaniu, że wzlatujemy wyżej.

    - Możesz już otworzyć oczy - szepnął.

    Pokręciłam przecząco głową, wolałam nie ryzykować.

    - Nic ci się nie stanie, a widok jest nieziemski.

    Powoli otworzyłam oczy. Paraliżujący strach minął, gdy zauważyłam piękną panoramę miasta. Gdzieś dalej widziałam bawiących się na balu ludzi, a na lewo rozciągał się las i wspaniałe góry. Niebo iskrzyło się tysiącem gwiazd, zapierając dech w piersiach.

    - Pokaże ci coś - powiedział i ku moim protestom zniżył lot.

    Serce podeszło mi do gardła. Ścisnęłam mocniej marynarkę wampira, na co on zachichotał. Wkrótce było po wszystkim i znaleźliśmy się na dużej, leśnej polance. Obok zauważyłam małe jeziorko, w którym odbijało się nocne niebo.

    - Jak tu pięknie - wyszeptałam wyswobadzając się z objęć wampira.

    Chwilę potem stałam już przy brzegu podziwiając magię tego miejsca.

    - Odkryłem to przypadkiem - powiedział.

    Nagle usłyszałam dziwny charkot. Przypominał trochę warczenie psa, ale był zniekształcony i nieco głośniejszy.

    - Marshall? - Spytałam niepewnie, cofając się kilka kroków i omal nie wpadając do jeziora.

    - Chyba powinniśmy się zbierać - powiedział bardzo zdenerwowany. 

    Uniósł mnie w górę, nawet nie protestowałam. Wtuliłam się w niego i zamknęłam oczy starając się nie myśleć o tym, że jesteśmy wysoko.

    Po dziesięciu minutach byliśmy przed hotelem. Wampir postawił mnie delikatnie na ziemi. 

    - Co tam było? - Spytałam.

    - Gdzie? - Powiedział udając, że nie wie o co chodzi.

    - W lesie. Co to było? - Powtórzyłam.

    - Psy, nie masz się czym przejmować - powiedział, ale od razu wyczułam, że kłamał.

    - Tak nie brzmią psy - zaprotestowałam. 

    - Nieważne, muszę już iść. Powiem Fionnie, że jesteś w domu. Nie wychodź z hotelu, dobrze? - Powiedział i zniknął.

    Lekko skołowana i przestraszona weszłam do budynku. Odkąd się tu znalazłam działy się przedziwne rzeczy. Prawie zapomniałam już o moim dawnym życiu... 

    Zamrugałam powstrzymując łzy. To była przeszłość, nie mogłam ciągle o tym myśleć. Tu byłam bezpieczna. W każdym razie powinnam być, bo po ostatnich wydarzeniach mam wrażenie, że nie jest tu tak kolorowo jak się wydaje. W końcu Marshall dość nerwowo zareagował na moje pytanie...

    - Dobrze się czujesz? - Spytała recepcjonistka.

   No tak, stałam zamyślona na środku holu, moja suknia balowa była lekko pognieciona a na dworze było dawno po północy. Otrząsnęłam się i uśmiechnęłam serdecznie do kobiety za biurkiem, starając się wyglądać normalnie.

    - Tak tak, dziękuje - wymamrotałam i ruszyłam szybko w kierunku schodów.

    W tej chwili marzyłam tylko o wygodnym łóżku.

______________________________________________

R: Z góry przepraszam wszystkich, którzy czytają ten blog :/ 

K: To wszystko przez czekoladę! Zepsuła rozdział xD

R: Tak Kat, zwal wszystko na czekoladę ;-;

K: Nie uważasz, że to niepokojące, gdy po wypiciu tego zaczęłyśmy 

dyskutować o jednorożcach?

R: Jak zawsze...

K: O jednorożcach, które przebierają się za schabowe, lampach, które

snują intrygi.... Mam wymieniać dalej?

R: No dobra, pani od której ją kupiłyśmy była nieco podejrzana...

K: Zaczynam się bać XD